Het is een vrije dag. De zon brandt. Je komt uit je bed. Er is versgebakken brood. Er is koffie! Er zijn croissants. De geuren vertellen het je allemaal als je de trap oploopt. Matineus, rigoureus door de neus. De ideale man staat in je keuken. Hij schuift een stoeltje […]

’t Is weer voorbij die mooie winter Die in november al begon Je dacht dat er geen einde aan kon komen Maar voor je het weet is die winter alweer lang voorbij Tergend langzaam vorderden de zonovergoten weken Die warme zomer wou maar eerst niet om Maar eindelijk, bevroren sloten […]

‘Zondagmiddag vrijhouden, heb voorstelling geboekt’. Meer staat er niet op het briefje. Er ligt een opengeslagen brochure bij, waaruit ik opmaak dat we naar een dansspektakel gaan. Vreselijk vind ik dat. Al die ballenbroeken en dat gegooi met gazen rokjes. Afijn, mevrouw wil uit, mevrouw zal uit, meneer moet mee. […]

Nee, ze is niet matineus. ’s Morgens ook zeker niet flatteus. Om tien uur staat ze op. Vroeger met koffie en een sigaret, maar dat kan ze tegenwoordig niet meer verdragen. Eerst een glas champagne. Langzaam ontwaakt ze op het dek en denkt aan wat ze wel had kunnen hebben. […]

Ik werkte destijds in een fabriek. ’s Ochtends vroeg op weg naar de tram liep er altijd een man voor me die onderweg steevast mompelde: ‘Gloeiende, gloeiende, gloeiende!’ Zou hij de pest aan zijn werk hebben? Leed hij aan Gilles de la Tourette? Of was hij simpelweg niet zo matineus? […]

Langzaam ontwaak ik weer uit die tijd en stop het Agfa-bandje met Lola. Het verhaal van Ray Davies over een travestiet in een nachtclub. Een tijd waarin taboes werden doorbroken. Ja, je kunt met eenieder dansen, maar waar kies je voor? Vaar lekker over de grachten, doe de overtreffende trap […]

‘De blauwe of die zwarte?’ ‘Ja Kees, zeg jij ook eens wat, vind je Marie die lange jurk mooi staan of niet? Jij moet ernaar kijken tenslotte.’ Mijn vrouw en schoonzus komen er maar niet uit. Dag nummer drie, winkel nummer zes. Ze hebben beloofd dat we straks gaan lunchen. […]

Ik lig met mijn ogen dicht te genieten, vol van verwachting, haar haar kriebelt over mijn buik. Haar parfum fluistert in mijn oor: “Geef mij je hand”, en ik voel een klikje. “Andere kant, nu”, en ook daar voel ik dat mijn arm uitgestrekt wordt. “Niet kijken”. Ergens rijst het […]

Een kind met beperkingen kan je blikveld verruimen. Afgezien van het verdriet, het hele rouwproces om je verdwenen verwachtingen, zijn er soms gouden momenten. De Libelle staat er vol van, Paul de Leeuw etaleert alle schattigheid die hij zelf niet bezit, ouders beleven een zeldzame glimlach die ze vaak navertellen. […]

‘Ik weet dat je niet bepaald matineus bent, maar zul je niet ‘ns uit bed komen?’ ‘Je stem, wat is er met je stem?’ Met mijn stem is niets aan de hand. Met jouw adem wel. Haha, wat een kegel. Was het leuk gisteren?’ ‘Hebben ze je gereanimeerd dan? O, […]

Het is bekend: de historie herhaalt zich, modetrends zijn repeterend. Wie herinnert zich nog onze moeders met mouwloze schorten waar het okselhaar onderuit piepte. Lichaamsharen waren de normaalste zaak van de wereld. Enkele jaren geleden werd het een must je van je borst-, oksel- en schaamhaar te ontdoen. Scheren, epileren, […]

Hoe mijn moeder haar dagen invulde met het huishouden, weet ik niet. Ze klaagde er nooit over. Ze was een ochtendmens. Tussen de middag aten we warm, wat voor mijn vader betekende dat hij zo’n twintig minuten moest fietsen, om de prak weg te werken, en weer terug te peddelen […]

‘Staat u hier al vanaf vanmorgen?’ ‘Nee, ik ben niet zo matineus.’ ‘Bent u voor het eerst op de Straight Parade?’ ‘Ja, klopt.’ ‘Waarom?’ ‘Tijd voor emancipatie.’ ‘Emancipatie…?’ ‘Ja, ik solliciteer me te pletter, maar ik word telkens afgewezen.’ ‘Waar solliciteert u dan naar?’ ‘Danser, in de modewereld, presentator, zanger, […]

De boten zijn verdwenen. Een muisje doet zich tegoed aan etensresten. De mensen gaan na een lange, warme dag naar huis. De liefde bedrijven, op hun manier, zoals zij dat willen. Misschien veilig, misschien ook niet. Mijn nachtelijke ontnuchteringsronde eindigt weer in de Pieper. Bij het water staan politie en […]

Een bank overvallen was veel moeilijker dan vroeger, maar het was gelukt. Zijn onafscheidelijke dikstaartmuis Socrates had hij natuurlijk meegenomen. Die vond het allemaal echt enorm spannend. Met een tas vol geld en Socrates in zijn borstzak rende hij richting de metro. ‘Holy shit! Politiesirenes!’ Hij ging dwars door een […]