‘Ik ben een beetje in de war, zucht Erik. ‘Ik weet het niet meer. Ik moet van Klaas iets doen voor de medemens, anders word ik gekort.’ ‘Tja, wat zal ik ervan zeggen,’ antwoordt Carlos. ‘Ik heb een serie kinderverhalen geschreven, die wil ik bundelen en uitgeven, dan uitdelen in […]

Alleen de zusjes ontbreken. Dat is sneu. Ik draag dan ook dit stukje op aan alle zusjes die daaronder mogelijk lijden. Waaronder? Gebrek aan aandacht. Niet dat ze daar zelf om vragen hoor. Neu. De zusjes die achter de schermen al het werk doen. Die voorlezen aan hun kleine broertjes […]

Ik vul giro 555 in en wacht op de TAN-code als Humberto Tan aan het praten is – er komt zeker weer een tv-actie. O, Humberto vraagt niet om geld, maar om aandacht voor het Marokkaans voetbalelftal. Vandaar dat groen-rode shirtje; net zo lelijk als dat oranje ding van ons. […]

Ik berg me. Sterker nog, ik herberg me. In het restaurant van Mien. Want daar is het veel te lekker eten. Kijk, vandaag Mienestrone. Zo lekker heb ik hem nog nooit gegeten. Boordevol vitamientjes uit het complete alfalfabet. Daarna een broodje falafel, heerlijk. Een wereldrestaurant. Zeker als het ook nog […]

“Wil je vandaag nog even buiten zijn?” Ik vraag het aan de jonge man, kaal en broodmager, zuurstof en infuuspaal naast zijn bed. Hij hijgt in een paar woorden dat hij dat graag wil. Ik weet dat hij zich alleen in zijn tuin nog even de oude kan voelen. Trots […]

Ik ben netjes opgevoed. In een gesticht dat familie heet. Ik ben er goed van af gekomen. Het had allemaal veel erger gekund. Zeker als ik dat zo hoor links en rechts van mij. Neem nu de buren. Die waren pas echt gestoord. Die gingen niet naar de kerk. Hoe […]

Ik ga op reis met een panfluit en een piano. Met spijt kijk ik naar de prachtige viool. Mijn vingers willen wel, maar ik weet dat het niet mag. Daarom neem ik alleen haar geluid mee. Met een gummiboot vaar ik naar mijn eiland. Voor een fluitje en een cent. […]

“Wat ik me al een tijdje afvraag he, ik bedoel, het zijn natuurlijk oude huizen… horen jullie ons eigenlijk wel eens?” “Ach ja, natuurlijk horen we jullie wel eens, het is ‘s nachts nou eenmaal stil verder, maar dat hoort erbij toch? Bovendien is het maximaal eens per week en […]

Pietje en Jantje zijn knettergek en lijden beiden aan beroepsdeformatie. Dat uit zich in hun taalgebruik. Compleet verknipt. De heren doktoren zijn er nog niet helemaal uit. Maar een ding daar zijn ze zeker over. Een typisch gevalletje van gestichticuleren. Dat is wat ze doen, Jantje en Pietje. De hele […]

Jantje en Pietje staan voor een deur. Daarop staat met grote letters geschreven: DOLHUIS. Feest, lekker dollen samen. Helaas hebben ze niet de juiste instelling. Te gek bevonden. Op naar het GEKKENHUIS dan maar. Deftig staat op het naambord geschreven: INRICHTING VOOR GEESTESZIEKEN. Wat een flauwekul. Geesten bestaan niet. Dit […]

Jantje en Pietje, in liefde geboren, maar met kleine beperkingen. Waar, hoe en wat, dat doet er even niet toe. Zo ook dachten de beide ouders. Uitputtend de zorg. En ze zijn nog zo jong, alle vier. Van hutje naar huisje verhuisden ze allen tig keer. Tot het maatje vol […]

‘Kijk voor je,’ bitcht een vrouw die in zichzelf praat, naast me in de lift. ‘Er zijn er voor minder naar het gesticht gestuurd,’ zeg ik. ‘Ik oefen m’n elevatorpitch, lul. Ik heb een sollicitatiegesprek.’ ‘Heb je dat thuis dan niet gedaan?’ vraag ik. ‘Doe niet zo dom. Je weet […]

De ´zusters van liefde´ luisterden graag naar de stichtelijke woorden van paters en pastoors. Zelf zwaaiden ze de scepter in tal van instellingen opgericht tot heil van oude mensen, ´gevallen´ jonge vrouwen en kinderen die moesten aansterken. Als kleine jongen heb ik de nonnen leren kennen in hun hardhandigheid en […]

Hoe ongecompliceerd was het medio 20e eeuw? Men wond er geen doekjes om. De plaatselijke dorpsgek werd ook gewoon zo genoemd. Werd hooguit als idioot, debiel, malloot, achterlijk of zwakzinnig betiteld. Werd men echt te gevaarlijk geacht dan verdween deze persoon gewoon in het gekkenhuis of het gesticht. Hoe simpel […]

Er was een tijd waarin vrijelijk werd gepraat over zwakzinnigengestichten. De bouw van een aantal paviljoens in Nootdorp (ZH), samen internaat voor zwakzinnigenzorg geheten, was qua opzet een hele revolutie. De zorg voor debiele en idiote kinderen uit Zuid-Holland was tot de jaren zeventig toevertrouwd aan katholieke instituten, weggestopt in […]