Verplichte retraite in een klooster, indoctrinatie? “We gaan in een kring op de grond zitten, da’s gezelliger” zei André en hij stak van wal. De afkeurende blik van onze leerkracht hadden we onmiddellijk opgemerkt. We zwegen wantrouwend. Elke verkeerde beweging of antwoord zouden we later moeten bekopen. Ze stond achteraan, […]

‘Goedenavond, meneer. Bent u een beetje bekend hier?’ ‘Jazeker, jongedame, ik ben net al vier keer gedag gezegd.’ ‘Weet u waar de Edisonstraat is?’ ‘De Edisonstraat, de Edisonstraat… even denken… Dit is wel de uitvindersbuurt. Ikzelf woon op het Aalmoezeniersplein.’ ‘Dat is toch geen uitvinder?’ ‘O nee? Wie anders heeft […]

Mijn broer is ingenieur. Echt waar. En tevens levensredder aan het Noordzeestrand. Hij redt mensen die drenkelen. Afgekort mag hij de titel drenkeling dragen. Van drenkelingenieur. Eerst heeft ie medicijnen gestudeerd. Maar de hoogtestage bij de resterende inca’s in Peru heeft hem doen besluiten tijdig te switchen. Een technisch zorgend […]

Pauselijk aalmoezenier en aartsbisschop. Ik zal het maar meteen verklappen. Een gelukkig man, Felix. Zijn opa had een kat. Daar is hij naar vernoemd naar het schijnt. Een zwarte kat die altijd links op het Sint Pieterplein overstak. De witte Prieto’s hebben vrijwel niets met bijgeloof. Uitgezonderd onder een ladder […]

Jaap Oudenhoven had alleen de tweede politionele actie, genaamd ‘Operatie Kraai’, meegemaakt. Hoewel hij als aalmoezenier niet direct betrokken was bij de gevechten en het ook niet kon opbrengen om bij executies aanwezig te zijn, kwam hem via gesprekken met de jongens veel ter ore. Sommigen wilden per se bij […]

Dat hij ‘padflikker’ werd genoemd deerde hem niet. Mensen zeggen zoveel. Een ‘heitje voor een karweitje’, hij deed het graag. Het klinkt tegenstrijdig, maar een uniform – al was het in korte broek – onderscheidde hem van voetballende vriendjes. Onder dienst maakte hij kennis met het fenomeen ‘een karweitje voor […]

Ik begeef me op drijfzand. Mijn hele leven bijna al. Hoe komt dat nu zo? Nou niet zo heel bijzonder. Te beginnen bij de ouders. Beiden waren het eigenlijk mafketels. Ze waren wel heel lief. Mijn moeder werden kinderen afgeraden. Ze had er al twee. Daarna werd ze erg ziek. […]

‘Bert, waarom ben je aalmoezenier geworden?’ ‘Ik was eerst glazenier, maar ik brak teveel.’ ‘Nee man, serieus.’ ‘Geloof het of niet, maar ik vond het woord ‘aalmoes’ altijd mooi klinken; het geven van aalmoezen als vak leek me uiterst boeiend.’ ‘Bert, je neemt me in de maling. Vroeger was je […]

Had ik al gezegd, dat ik een paar sokken vond? Opgerold als een balletje? Sokken als dragers van herinneringen. Oneindig vaak met vuile was in vuilniszak, want geen wasmachine in het tuinhuisje – achterop mijn racefietsje (door jou gekocht) van Aalsmeer naar jou – alles door jou gewassen, opgevouwen, gestreken, […]

Bij de opkomst van een nieuwe lichting heerst er altijd een lichte chaos. Er moet van alles worden uitgelegd, de uitrusting dient bij elkaar worden gezocht, waarbij steevast slechts de maten ‘te groot’ en ‘veel te groot’ voorhanden zijn. Daarna moet de slaapruimte als zodanig worden ingericht, waar niet te […]

Ik geef het toe. Ik ben een sukkelaar. Is niets mis mee. Goed mee te leven. Soms gaat het traag. Dan helpt geen schop. Onder de kont vanzelfsprekend. Om de oren zinloos. Die zitten vol pus. Kring je op leeftijd. Ze zijn ook groot. Met haast Afrikaanse proporties. Qua olifant […]

Het constante grommende gekreun maakte van de ziekenboeg een deprimerende plaats. Daarbij was de stank van etterende wonden en ongewassen kerels niet te harden. De aalmoezenier maakte weer z’n ronde langs de bedden. Bij de een werd hij met een uitgespuwde vloek weggejaagd, een ander wilde hem grijpen en kussen. […]

Voor een beroep als vertrouwenspersoon, bijvoorbeeld aalmoezenier, ben ik absoluut niet in de wieg gelegd. Men kan mij ook beslist niet in vertrouwen nemen. Een geheim kan ik nooit bewaren. Ik ben te eerlijk en daardoor kom ik altijd in de problemen. Voorbeeld: toen ik laatst een verhouding kreeg met […]

‘Weet je dat hij hier in de straat was. Bij de 4 juli-viering. Het is jammer dat je er toen nog niet was.’ Mijn gastvader wijst over zijn bordje naar de tv. We eten vanille-ijs met opgewarmde appeltaart. MASH. Elke doordeweekse avond werd het uitgezonden. Ik had het in Nederland […]

Tien jaar geleden bezocht ik met mijn vriend Ieper. Zijn vriend aldaar had ons uitgenodigd. Onderweg in de auto vertelde hij veel over deze Belg. Toch was ik aangenaam verrast door het bourgondisch onthaal, zo ook door de klaroenblazers klokslag acht uur. Op mijn verbaasde blik kwam het laconieke antwoord: […]