Aanvankelijk was het slechts een vrij onaangename situatie, maar een duivels mechanisme zorgde voor een sneeuwbaleffect zonder weerga en maakte van mensen slachtoffers van zichzelf en van elkaar.
Binnen de kortste keren waren er alleen nog maar verliezers, geen winnaars. Het ene ressentiment riep het andere op, zelfhaat nestelde zich in velen, wanhoop zocht zich een weg door de aangetaste zielen. Kortom, alle mogelijke negatieve emoties maakten de dienst uit.
Toen de totale vernietiging een feit was, bood iedereen elkaar excuses aan, want zoiets had natuurlijk nooit mogen gebeuren.
Spijt, berouw en wroeging passeerden de revue.
Zelfs de grootste lomperik voelde zich genoodzaakt om door het stof te gaan.
Achteraf wist niemand meer waar het allemaal eigenlijk om begonnen was.
Waarom ik direct aan de ‘Goddelijke komedie’ van Nietzsche moet denken …
Goed gevonden Cesar.
Doet me ook aan een eigen stukje denken.
https://120w.nl/2019/gebeurtenissen-1/
@Ewald. Ik kende dat stukje van je nog niet. Wel ‘La Comédie humaine’van Balzac en Nietzsches belangstelling voor ‘De goddelijke komedie.’
Frappante gelijkenis met ‘Gebeurtenissen’ inderdaad, maar misschien dat hier sprake is van een collectief bewustzijn of en soort oerangst.
Ik bedoelde er overigens niet mee te zeggen dat je het van mij had. Ik zie wel vaker overeenkomsten tussen stukjes. Niet alleen met mijn eigen stukjes, maar ook met stukjes van andere schrijvers. Er wordt zo veel geschreven, dan kan het ook haast niet anders.
Leuk trouwens om je weer terug te zien, Cesar. Onder het stukje van een paar dagen geleden kon ik dat niet kwijt, omdat je de mogelijkheid te reageren had uitgeschakeld.
PS onder het stukje ‘Gebeurtenissen’ had je wel een reactie geplaatst, maar je zal het vergeten zijn. Niet iedereen heeft een olifantengeheugen.
@Ewald. Je hebt volkomen gelijk, ik heb er zelfs op gereageerd! Over het algemeen heb ik overigens wel een redelijk goed geheugen; ik weet nog vrij veel zinnen die mensen 10, 20, 30 jaar geleden zeiden, letterlijk te reproduceren. Moet ik vaak mee oppassen, want mensen geloven dat dan vaak niet en denken dat ik het ter plekke verzin… Ook geluiden, geuren en kleuren van tientallen jaren geleden staan me vaak nog goed bij.
Van die geuren herken. Soms hoef ik maar een fractie van een seconde iets te ruiken, om te weten dat ik de geur uit m’n kinderjaren kent. Als me dan even later te binnen schiet wat het is, dan voelt dat als een kleine victorie.
Komedie en tragedie liggen volgens mij niets eens gek ver van elkaar.
@Levja. Klopt; vandaar ook het bestaan van het mooie symbiotische begrip ’tragikomisch.’