“Waar de berg raven ‘zijn’, bedoel je, niet ‘is’. Raven zijn meervoud, vandaar. Hoe kom je daar nou eigenlijk weer bij?” “Het nieuwe weekthema schat, op die website weet je wel. Zo leuk! ik heb alleen geen idee wat een bergraaf is. Volgens Wikipedia heb je wel witte raven” “Heb […]

Het kerkhof is verlaten. Regen maakt alles troosteloos. De zerken zijn groen uitgeslagen. Verwelkte bloemen bedekken de verse graven. Ik loop rond. Zie bekende namen. Zelfs het mooiste meisje van de klas ligt in een vers gedolven graf. Ik was niet het mooiste meisje van de klas maar ik leef. […]

Ze is nu een paar jaar in Nederland en heeft sinds een paar maanden werk in een bordeel. Ze maakt lange dagen en de dames van het huis kijken op haar neer. Ze voelt altijd hun geringschattende, prikkende ogen in haar rug als zij op haar knieën bezig is. De […]

Vandaag heb ik echt afscheid genomen. Zelf de begrafenis geregeld. Een tijd lang ben ik ervan uitgegaan dat ze altijd bij me zouden blijven. Dat ik niet zonder hen kon. Maar langzaam maar zeker begon de verandering. En elke keer bewoog ik mee. Ik paste me aan. Ik plooide me. […]

Plots verworden tot een sierlijk wit gevederde vriend Schiterend schijnend, stralend schoon Zweef je in gedachten, de herinnering verdiend. Gierende stilte verbreekt het lawaai dat komen zal Langend verlangen van wederzijdse honger Naar een herinnering vanuit het diepe dal. Geplaagd door een zee van tranen reis ik terug Vanaf de […]

‘Gaat de koningin nou dood?’ Een onschuldige vraag van mijn kleindochter, de stilte doorbrekend die volgde op de uitzending. ‘Nee, lieverd, ze gaat met pensioen’. Net als Opa, wilde ik zeggen, maar die gaat wel dood. ‘Ze wordt weer prinses Beatrix nu, in plaats van koningin. Ze doet alleen afstand […]

Waar mijn begrafenis gaat plaatsvinden weet ik nog niet. Ik ben nog springlevend en nog niet van plan me onder de zoden te laten stoppen. Waar ik nu woon is een prima begraafplaats, maar of ik hier nog woon of begraven wil worden, als ik daadwerkelijk aan mijn einde ben […]

Nee, de dag scheen niet langer onder ons te zijn Het naderende avondschemer had al menig nachtlampje doen knipperen Toch schoot hij schichtig door het duister op zijn tenen en geheel gekleed in zompig zwarte lappen Ik zag hem wel zelfs met mijn ogen dicht wist ik hem aan te […]

Mensen die ervoor kiezen na hun dood gecremeerd te worden, geven vaak aan tot die keuze gekomen te zijn vanwege het onprettige idee “door de wormen opgegeten” te worden. Onzin natuurlijk. Wettelijk moet een kist namelijk op een minimale diepte van 65 centimeter begraven worden. Op dergelijke diepte leven, in […]

Meer dan eens heb ik je begraven, in mijn hoofd. Telkens speelde ik andere muziekstukken af en voerde ik verschillende rituelen uit. Gelukkig mocht ik je steeds nog een tijdje langer bij me houden. Ik bestudeer je gelaat, waarin zich diepe vouwen en lijnen hebben afgetekend, als litteken van de […]

De nacht was zwart en onder het bewustzijn. Ik mat de afstand tussen de hoofden en stapte in mijn loop welbewust op zo veel mogelijk van die schedels. Mijn zwarte laarzen maakten me sterk en machtig, mijn cap boog met imponerende kracht omhoog. In mijn spoor ontkiemden van pijn vertrokken […]

In Zweden lopen pas knappe koppen rond. Uit ander hout gesneden dan die goochelaars van het College van Zorgverzekeringen. Hij smult van de resultaten van de Lund Universiteit in Zweden. Vrouwen met schizofrenie hebben een 3,3 maal zo grote kans om te sterven aan hart- en vaatziekten, voor mannen is […]

“Zo wordt het een toneelstukje.” De woorden galmden na in haar hoofd, toen Beatrix op het nieuws hoorde dat de microfoon nog openstond tijdens die opmerking. Ze dacht aan haar man, Claus, die zijn stropdas afdeed: “Toneelstukje.” Die nacht droomde Beatrix van een poppenhuis, met Willem Alexander als Ken, en […]

Sloffend liep ze naar de gang, draaide de hoofdschakelaar om, haalde de zekering eruit en ging naar buiten. Daar zat ik dan, in het schemerdonker. Op het nachtkastje stond een kaars; ik stak hem aan en ging weer zitten. Ik moest het even tot mij door laten dringen. De vrouw […]

Zacht geneuriede tonen weerkaatsen door het funerarium. Kil Tl-licht knippert terwijl hij, gezeten op een kruk, gevlochten draad door het oog van een dikke naald haalt. Met zijn vingers spreidt hij haar lippen en steekt de naald in het bleke vlees tussen de binnenkant van de bovenlip en het tandvlees. […]