Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Familie

Levensles

19 maart 2013 | 120w | Lisette | 3 |

Ze was zeventien, en volop in de puberteit. Haar ouders waren maar lastig. Volgend jaar werd alles anders. Dan ging ze studeren en op kamers wonen. Ze nam zich voor om elke dag een taartje te gaan kopen. Niet omdat ze gek op taart was, maar om het idee van de vrijheid. Op een nacht werd ze wakker van gefluister. Haar ouders praatten met elkaar. Haar moeder zegt haar: “Blijf jij hier, dan ga ik beneden de dokter bellen, want het gaat niet goed met pap”, en weg was ze. Ineens voelde ze hoe ze nodig hem had, haar vader. “Niet weggaan, pap, ik kan je nog niet missen”, fluisterde ze. Er zijn veel lessen te trekken uit een infarct.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »