Vroeger op de lagere school gaf juf of meester van dienst een leerling, die prijzenswaardig had gepresteerd in het cahiertje van schrijven, taal of rekenen niet alleen een mooi cijfer, maar ook een stempeltje.
Mees had een stempelkussen en een doosje fraaie stempels. Later werd dit beloningsfenomeen vervangen door een stickertje. Belonen werkt stimulerend bij kleine kinderen. Dat dit systeem stigmatiserend werkte voor de wanpresterende kneuzen, werd blijkbaar voor lief genomen.
Ik meen te weten dat in het moderne basisonderwijs deze materiële beloningswijzen nog immer in zwang zijn. Het moderne, gedigitaliseerde kind is blijkbaar nog ontvankelijk voor de charme van een beloningsstickertje.
Dat volwassenen elkaars schrijfproductjes belonen met een soort stempeltje is, me dunkt, tamelijk infantiel en leidt tot nepotisme.
En zo is het ! Met Mees bedoel je Meester? Trouwens, pedagogisch gezien is er niks zo controversieel als het aloude belonen en straffen model. Wat ik er wél over weet is dat belonen meestal beter werkt als straffen. Ook bij volwassenen. Positieve feedback, rolmodellen, groepsdruk en beloningssystemen zouden veel meer en beter moeten worden toegepast in onze maatschappij. Liever een beetje nepotisme dan negativisme.
Ach zijn we niet allemaal ergens nog een beetje kind. Wie wil er niet beloning, waardering, bevestiging? Niks mis mee, vind ik <3
@Joachim Een stuk dat tot discussie uitnodigt.
Weet je dat kinderen slechter gaan presteren wanneer je ze beloont voor dingen die ze al heel graag uit zichzelf doen? Uiteindelijk gaan ze het dan alleen nog doen vanwege die beloning. Bij geen interesse in de beloning, kan het kind er zelfs de brui aan geven.
Bevestiging, erkenning en waardering zijn andere zaken.