0
De regen kwam met bakken naar beneden op de dag van haar begrafenis. Ik herinner me vaag dat iemand een paraplu boven mijn hoofd hield op het kerkhof. Na de koffie en de cake ben ik teruggegaan. Ik heb tegen haar graf staan praten in een stroom van regen en […]
Fictie, Mensen
Zwarte dag
Mensen
Ik was haar zo zat
Langzaam laat ik het kussen los. Een laatste luchtstoot ontsnapt. Nu is het stil. Angstvallig stil. Voorbij. Wat bezielde mij? Vanochtend vroeg, terwijl iedereen nog sliep, had ik mijn hotelkamer verlaten. Ik was het zat. Het kwam mij de keel uit. Dat stomme wijf! De laatste dagen had ze mij […]
Communicatie
Sporen in de modder
Als Joods meisje moest ze bij een varkensboer werken. Iedere nacht bezocht de boer haar. Na twee jaar dacht ze dat haar leven zo zou blijven. Totdat ze een gesprek afluisterde: het Duitse leger zou zich terugtrekken. “Die meid moet weg,” zei de boer tegen zijn vrouw. Ze vluchtte meteen. […]
Fictie, Maatschappij
Driekus
Kees en ik waren tien, die lente dat we Driekus ontmoetten. Hij woonde in een caravan in het bos en leerde ons te overleven: pijlen te snijden, ons te verstoppen en zo. Soms spijbelden we. Op een dag had mijn moeder een betraand gezicht. Ze staarde naar mijn modderschoenen. ‘Geen […]
Communicatie, Fictie, Mensen
Geen spat wijzer
Catharina vond het beslist niet prettig om een buitenbeentje te zijn. Haar buurmeisje noemde haar Reintje. Toen zij vroeg waarom, kreeg zij zowel een antwoord als een vraag. “Zo noemen wij jou bij ons thuis. Mijn moeder wil dat ik meer op jou lijk. Ik mag nooit mijn zondagse kleren […]
Poëzie
Modderschoen
Je loopt in het bos, je gedachten er op los. Stap voor stap, weleens in een modderplas. Je hebt dan een modder schoen, nu ja niets aan te doen. Een met de natuur, voor lange of korte duur. Lekker genieten, maar dan moet het niet gaan gieten. Maar je loopt […]
Column, Communicatie, Mensen
KRAK!
ZO. Ik breek een lans voor iemand die ons op scherp houdt en helpt een betere schrijver te worden. Nog beter? Ja nog beter. Je kent dat wel. Briljante inval, snel tekst intikken en publiceren maar. Te snel … en dan die reacties. Soms rauw op je dak. Even slikken, […]
Fictie
Hebbeding
Ooit was hij een hebbeding, met zijn stoere uiterlijk en glimmende gespen. Mensen aaiden liefkozend over zijn huid. Hij pronkte in glimmende folders en glossy magazines. Men bewonderde hem om zijn uiterlijk en pasvorm. Hij was het linkerdeel van een paar. Een blonde jongen kocht het paar van zijn spaargeld […]
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Don't mess with Jim
Jaren getreiterd met harde muziek en andere ongein is zij inmiddels aan het eind van haar Latijn. Haar frustratie is ook mij niet in de koude kleren gaan zitten. Ons kookpunt nadert. En dan de verkeerde inschatting op de politiepost. Er is veel personeel aanwezig, maar ze sturen twee piepjonge […]
Fictie, Mensen
Prut na jongensdromen
‘Nog één keer,’ riep ik naar mijn vrienden. Wij waren zoals gewoonlijk in het weiland te vinden. Na schooltijd sprongen we “slootje” en naderhand was er niets fijner dan in het gras te gaan liggen en te praten over de dingen die ons bezighielden, kauwend op een grasspriet, starend naar […]
Mensen
Opa Sapier
Nog geen vier, erg bijdehand, taalvaardig en groot voor haar leeftijd. Ze speelt in de speeltuin en bemoeit zich met het spel van opgeschoten knullen van zeven, acht jaar. Deze spelen een estafettespel. Zij doet op haar manier mee. Ze schiet de glijbaan af, rent naar die knullen toe, springt […]
Communicatie
Scherp zand en troebel water
De zak waarin de modderschoenen zitten, wordt met een zwiep op tafel gegooid. ‘Zeggen jou deze schoenen wat?’ Ik kijk naar de grond. Ik weet waar de rechercheur op doelt. Caterpillars maat 46, zwart. Eng. ‘Ze zijn van mijn vader.’ De brok in mijn keel laat zich niet wegslikken. De […]
Fictie
Onverklaarbaar
Er was eens een mooi meisje, dat altijd gekleed was in prachtige kleren en kanten sokjes droeg. Zij had nooit vuile vingertjes of zwartgerande nageltjes. Niemand kon haar ooit betrappen op een vuile veeg in de toet. Nooit hing er een snottebel onder haar wipneusje. Geen snor na het drinken […]
Fictie, Liefde, Mensen
Verborgen schat
Neuriënd als een honingbij werk ik me door een stapel geeltjes. Ik word afgeleid door het deuntje op de achtergrond. De muren en mijn bureau, inclusief paperassen, maken plaats voor heet zand onder mijn voeten. Ik reis naar 1995 en ruim 10.000 kilometer hiervandaan. Zweetpareltjes op haar gebruinde lijf vermengen […]
Communicatie
Door ramen en deuren
Na zijn ontwaken ging alles snel. Hij greep haar bij de haren. “Jij gaat mijn schoenen schoonmaken en de badkamer opruimen als ik heb gedoucht!” “Blijf van mama af!” Ruben van zeven werd tegen de muur gesmeten. Hij liet haar daarna pas los en liep naar de huilende baby. “Hou […]
» Volgende stukjes
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties