Als peuter liep ik ooit over de rand van de put achter mijn geboortehuis. Lang heb ik getwijfeld of die oudste herinnering echt was of een telkens terugkerende nachtmerrie. Mijn ouders durfde ik het niet vragen. Pas na hun dood ontdekte ik via een vergeelde foto dat die put er echt geweest is. De putrand leek me te hoog voor iemand van een jaar of drie. Om er op te klimmen, moet ik er een stoel of zo naartoe gesleept hebben.
…Met gestrekte armen hield ik mij in evenwicht. Na enkele passen ving ik een glimp op van de peilloze diepte aan mijn linkerhand en het inktzwarte wateroppervlak…
Op dat punt staat de film altijd stil, óók in mijn dromen.
Oei, gevaarlijk. Maar daarom juist onthouden natuurlijk.
Dat ligt wel voor de hand.
Ik weet nog altijd niet 100% zeker of die herinnering wel echt is. Voor mijn gevoel wel, maar je gevoel is geen betrouwbare graadmeter als het om herinneringen uit je eerste levensjaren (ruim zestig jaar geleden) gaat. Ik had zekerheid kunnen krijgen door het mijn ouders rechtstreeks te vragen toen ze nog leefden. Maar iets weerhield mij daar altijd van. Misschien was ik onbewust wel bang om dan weer net zo’n paniekreactie te veroorzaken als op het moment dat een van mijn ouders 9ik denk mijn moeder) mij op die putrand zag.
@Hay Koesteren die eerste herinnering aan een adrenaline stoot <3
@Hay, juist die onduidelijkheid maakt het stukje zo echt.
@Desiree
Dat klopt, denk ik. De herinnering is voor jezelf hoe dan ook echt, óók als die niet helemaal (of misschien wel helemaal niet) op harde feiten berust.
Dat is ook de valkuil als jonge kinderen ondervraagd worden na een traumatische gebeurtenis. Wie de film ‘Jagten’ (een aanrader) gezien heeft, weet meteen wat ik bedoel.
@Hay, dat is lang gelden dat ik deze heb gezien, bedankt voor de tip, zal ‘m weer eens opzoeken.