0
Met mijn voeten in mijn groene laarzen spring ik zonder twijfel in een veel te grote plas Met spetters op mijn rode wangen kom ik veel te laat thuis Met mijn handen in mijn overvolle zakken heb ik over straat geslenterd gedwaald gelopen Onderweg naar nieuwe avonturen die ik nooit […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
Categorie
Poëzie
Poëzie is dat wat poëten schrijven.
-
Communicatie, Maatschappij, Mensen, Poëzie
De kick van genot
Soms blijf ik staan uit de gebinten geslagen van soms de vertwijfelde verbazing hoe mensen bezig kunnen zijn met waar ze bezig mee zijn graaien naar de kick van genot van rellen op TV hoe gewoon als het is geworden heb ik nooit elke dag opnieuw trek ik de kooi […]
-
Communicatie, Poëzie
De laatste zomer
De herfst kruipt langs mijn huid de maanden in Hoewel de zon op midden dag nog heftig tracht te stralen Kruip ik in mijn winterjas weg en stop mijn handen in mijn zakken alsof ik ze wil behoeden tegen de aanglijdende winter Het was een zomer waarin mijn hoop leek […]
-
Fictie, Poëzie
Oeps
Er echoot in mijn oren nog iets na van onbedoelde woorden De kern van waarheid is echter onmiskenbaar door de zaal gegoten Men plukt onzichtbare pluizen van het glad gestreken damast En niemand spreekt de laatst geklonkentonen hebben alle andere intenties te niet gedaan. Geschokt kijkt hij mij aan terwijl […]
-
Poëzie
Schip vol herinneringen
Her begon met kleine steentjes in het water lichte rimpels in het gladde oppervlak Naar mate de dagen vorderden Leken mijn stenen zwaarder te gaan wegen en werden rimpels golven Ergens dobbert op het grote vlak Een boot vol herinneringen Ik weet niet of ik moet blazen, wachten of hij […]
-
Fictie, Maatschappij, Poëzie
Instagram
Ik moet toch eerlijk zeggen Dat ik er vroeger Niet zo uit zag als vandaag Dan had ik gewoon een pukkel of een vlekje ergens op mijn kin Was in de winter mijn huid wat valig Bij gebrek aan overmatig zon Mijn onderkin was werkelijk prominenter dan nu al was […]
-
Maatschappij, Poëzie
Het feest waar je moet zijn geweest
Ik zwijg een beetje doelloos voor me uit Om mij heen meer bedrijvigheid dan me lief is En omdat iedereen wel iets te zeggen heeft Ben ik hier waarschijnlijk, of naar alle waarschijnlijkheid, het beste op mijn plek als toehoorder Soms lach ik, of ik knik Zeer oprecht en vol […]
-
Communicatie, Mensen, Poëzie
Vrouw/man
Als ik mijn voeten woest op tafel gooi stoot ik de gloeiend hete thee om die daar nog afwachten stond te koelen Bruusk sta ik op om daarbij niet enkel de kat maar ook willekeurige boeken van de bank te slaan Mijn scheenbeen maakt onaardig contact met iets dat harder […]
-
Poëzie, Politiek
Politiek in groep 8
Met grote ogen keken zij naar het bord Getallen, letters, afkortingen Allemaal op geschreven Geproduceerd Gereproduceerd Opgedreund En opgediept Ze hadden er over gesproken Over gedacht Een mening gevormd Zodat deze daarna misschien Bijgesteld werd Een enkeling wist het zeker De menigte deed maar wat Ik denk dat ik gewoon […]
-
Mensen, Poëzie
“42”
Als ik naar mezelf kijk, zie ik verzamelde organen, geen goddelijkheid. Uit cellen opgebouwd organisch slijk. Als ik het organisch slijk ontleed, zie ik moleculen, geen bewustzijn. Minuscule bouwstenen aan elkaar gesmeed. Als ik moleculen uit elkaar plof zie ik atomen, geen geest, Handenvol met sterrenstof. Als ik op de […]
-
Poëzie, Politiek
Charlatan
Uit het raam valt mijn blik over het water op de overkant -niets bijzonders ziend- even leeg van gedachten als het koude bos vanmiddag nu richt de blik zich terug het televisiebeeld op op opvallend de geblondeerde charlatan met zes handen op hatend de koude buik en lachend de derde […]
-
Cultuur, Maatschappij, Poëzie
Blauwdruk van sterven
Verboden zich te doden aan het eind van een eindeloos lijkend leven beleid is gericht op voorkomen van doden nu het veiligste verkeersveiligheidsland op één na tenminste maar naar onsterfelijkheid is het spoor ingezet een leeftijd klimt tot niemand meer sterft ik vraag me af wanneer het strafbaar wordt dat […]
-
Liefde, Natuur, Poëzie
Spijt
De tranen drupten zo oprecht uit zijn ogen Dat zij met twijfel hem toch het voordeel leek te gunnen Aan de zijlijn schudde men vol afschuw NEE! Al weent hij zeeën of Duitse meren Oceanen vol berouw En welgemeende spijt Het zout zal altijd in je wonden blijven steken En […]
-
Liefde, Mensen, Poëzie
De vreemdganger
Ik heb je lief Mompelt hij in mijn haren En kou trekt over mijn naakte huid Zijn handen dwalen rondjes Om vervolgens zeer doelgericht Te eindigen bij de welving van mijn billen In gedachten tel ik De keren dat ik hunkerend om zijn handen heb gesmeekt En even zo vaak […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties