voor het grote venster
van mijn grijze stapeldoos
zit ik op de eerste rang
met uitzicht op geloof en dood
en op eeuwig niet meer leven
in mijn gedachten zie ik vruchten
van mijn schoot gehuld in kleurrijk
spijt achter mijn gestrekte lijf aanlopen
van kerk naar hof en zonder mij
van hof naar handen schudden
en ik mijmer over tijd waarvan ik
nu teveel heb waarin ik mij verlies
en er niets meer van mij overblijft dan
een valies gevuld met memories
die samen met mij zullen sterven
Hoi Ineke, wat een prachtige (digi)taal schrijf je toch. Mooiste vondsten vond ik: “eeuwig niet meer leven”, “in kleurrijk spijt” en “valies”. Erg leuk om je van tijd tot tijd te lezen – woordcadeautjes voor in het weekend. Lex.
Dankjewel, Lex, voor je woorden. En … wat leuk dat je hier te zien!
prachtig geschreven ,genoot er van .
mooi 🙂
Bedankt, @Eppie en @GJ
In elk geval niet zwalken, gezien de betekenis van dat woord.
Prachtig zicht vanuit je venster…zo zal het zijn ooit.
Ooit… dankjewel voor het lezen, @GaviMensch
mooi gedicht! voor een bijzonder moment..
Mooi stukje werkelijkheid. Goed geschreven Ineke.
Ingrid en Jacqueline, bedankt voor jullie complimenten!
in dit mooi gedicht
is geschreven een regel
de lakzegel met een kroontje
“een valies gevuld met memories”
Dankjewel Curacao Butterfly. Ik heb je hier gemist.