Ze had het allemaal geleerd. Een beetje aanleg misschien, maar vooral oefenen.
Haar vingers naar binnen, gekromd tot een klauwtje met de peterselie erin die er nét genoeg uit steekt.
In de routine schuilt het gevaar: ze denkt even aan iets anders dat zo anders is geworden. Zal het niet tegenvallen na al die jaren waarin de liefde de textuur van een fijngehakte herinnering had gekregen?
De schade valt mee; gelukkig heeft ze lange nagels. Een pleistertje en ze kan weer verder.
‘Eet smakelijk,’ zeggen de vervreemde bekenden uit gewoonte.
Hij vond nooit iets lekker of vies. ‘Niet naar,’ zegt hij ook nu weer. Maar met een complimentje: ‘Verrassend, die gesnipperde amandelen door de peterselie. Net even wat meer bite.’
Recente reacties