Zelfs door mijn scheerzeep schijnt een groene kleur. Eerst waren het de vergeten groenten. Best lekker. Maar daar denkt ze niet meer aan. Ze ‘verrast’ me iedere avond met iets wat op vlees moet lijken. En smaken.
Ook sprinkhanen moet ik eten. En ‘Oma’s gehaktballen’, maar dan vegetarisch. Ze stuiteren van je bord af. De vegetarische rookworst lijkt meer op een doorgestudeerde knakworst uit een bolstaand blik.
Muntgeld in mijn hand. Ik kan maar geen keuze maken. Wat heerlijk ouderwets geschreven: croquet. Kalfs, goulash of gewoon rund. En ach, daar ligt ie… Die lange jongen van het slechtste vlees: de frikandel! Wat een genot om ze allemaal uit hun hokje te bevrijden.
‘Wat ben je laat? We gaan zo eten.’
Leuk.
De vriendin van je HP moet wel over een aantal zeer bijzondere kwaliteiten beschikken omdat de relatie stand toch stand lijkt te houden…
@Nele. Dank je. Ach, de HP is gewoon een goedzak.
@Han: dat kan natuurlijk ook… ?
@Nele. Wij mannen zijn zo flexibel.
@Han: hahah.