Is nu alles in kannen en kruiken? Nee, natuurlijk niet.
Het kan niet zo zijn dat iedereen maar hier in Nederland kan blijven als je wegloopt.
De onzekerheid over je bestaan kan niet worden geregeld door ellenlange procedures. Met andere woorden: kort.
Weglopen zou geen zin moeten hebben bij een juist beleid. Zeker als het om kinderen gaat die nooit in deze situatie gebracht hadden mogen worden om uiteindelijk door een ‘sadistische’ staatssecretaris er weer uit te worden gehaald.
Het sentiment van nu kan niet de leidraad voor een rechtvaardig beleid zijn waarin dit al zit opgesloten.
De afgeschoven verantwoordelijkheid ligt wel bij een moeder die niet voorkwam dat haar kinderen anders dan bij het gelijknamige spelletje verstoppertje gingen ‘spelen’.


@Han. Politiek is vaak hard. Soms keihard. Deze zaak is triest. Heel triest. Uiteindelijk mogen ze dus blijven, maar daarvoor heeft heel wat water door de Rijn moeten stromen.
De staatssecretaris als sadistisch bestempelen gaat naar mijn idee te ver. Sadisme is plezier en genoegen beleven aan het pijn doen of vernederen van een ander mens of van een dier.
Dat de staatssecretaris plezier en genoegen heeft beleefd aan deze kwestie lijkt mij volkomen onwaarschijnlijk.
Hopelijk worden er lessen uitgetrokken en verandert de regelgeving.
@Ewald. Dat je het zo lang laat duren grenst voor mij aan een sadistische uiting. Het lijkt erop in ieder geval. En ik weet wat dat betekent. Dat het niet helemaal letterlijk is weet ik ook wel.
@Han: Inderdaad intriest hoe kinderen steeds worden misbruikt door juist diegene die uiterst zorgvuldig daarmee zouden om moeten gaan. In mijn simpele geest in eerste instantie de moeder. Was zij zich bewust waar zij haar kinderen mee opzadelde? Waar is de vader? Dit is zo complex voor mij, net als politiek. Waar leg je de grens?