Net over de drempel kom ik tot stilstand. In een seconde neem ik de situatie in me op. Mijn moeder, in haar beste zondagse jurk, wordt overeind geholpen. Mijn vader vist een plakje worst uit haar haren, die vast keurig gekapt waren, maar nu net zo treurig hangen als haar gezicht. Een spoor van omgevallen meubelstukken en glasscherven leidt naar de tuin, waar mijn broers rollend over het gazon elkaar de hersens inslaan. Het spandoek met ’50 jaar getrouwd’ is in tweeën gescheurd.
Mijn vader merkt mijn aanwezigheid op. ‘Je zei dat we je broers best konden uitnodigen. Dat ze volwassen zijn.’
‘Dat dacht ik,’ zeg ik tegen de mosterdvlek op mijn vaders nette pak. ‘Misschien heb ik me vergist.’
« Ossenworst en groentesoep
Doemdenken »
« Ossenworst en groentesoep Doemdenken »
Familie, Fictie
Volwassen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Ossenworst en groentesoep Doemdenken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Inge: gelukkig, ik dacht van dat pa moe in elkaar had gemept?
Ha Lisette, nee hoor, hij staat haar al 50 jaar bij 🙂
@Inge. Lekkere broers heb jij! Een hartje ter ondersteuning.
Het is fictie hoor, Han 😉 Maar bedankt!
En nog een hartje. Mooie variatie op het thema ‘mannen blijven jongetjes’
Dank je Mechtilde!
gelukkig is het fictie, zie een Jan Steen tafereel voor me