Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie

Volwassen

2 april 2018 | 120w | Inge Hulsker | 6 |

Net over de drempel kom ik tot stilstand. In een seconde neem ik de situatie in me op. Mijn moeder, in haar beste zondagse jurk, wordt overeind geholpen. Mijn vader vist een plakje worst uit haar haren, die vast keurig gekapt waren, maar nu net zo treurig hangen als haar gezicht. Een spoor van omgevallen meubelstukken en glasscherven leidt naar de tuin, waar mijn broers rollend over het gazon elkaar de hersens inslaan. Het spandoek met ’50 jaar getrouwd’ is in tweeën gescheurd.
Mijn vader merkt mijn aanwezigheid op. ‘Je zei dat we je broers best konden uitnodigen. Dat ze volwassen zijn.’
‘Dat dacht ik,’ zeg ik tegen de mosterdvlek op mijn vaders nette pak. ‘Misschien heb ik me vergist.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »