De plakken bloedworst liggen te spetteren in de pan. Straks nog een plakje of twee appel erbij en dan is de ouderwetse maaltijd klaar. Twee witte boterhammen liggen geduldig te wachten totdat ze worden geplaveid met de beuling van vroeger. Kommetje jus ernaast. Heerlijk!
Poeh, wel een sterke lucht. En wat een hoop bloed. Het bloed van varkens – niet aan denken. ‘Als we geen vlees zouden eten dan liepen de beesten door de straat,’ aldus een opmerking van vroeger die toen misschien niet naïef klonk.
De plakken glijden op de boterhammen – varkens glijden uit op loopplanken als ze de veewagen in moeten. Beelden triggeren mijn smaakpapillen.
Sommige smaken van vroeger smaken niet meer. Dan maar een eitje bakken. Een scharrelei.
@Han: leuk stuk over smaken en de gevolgen van herinneringen en bewust (proberen te) leven. Eet jij nog wel eens zult?
@Lisette. Dank je. Nee, zult heb ik nooit gegeten, bloedworst trouwens ook niet hoewel het thuis veel werd gegeten, gebakken door mijn oma die het beuling noemde.
@Han: ze noemen het ok wel zure zult, het ziet er niet uit, en toch vind ik het lekker!
@Lisette. Je mag mijn stukje hebben!
Je verwoordt precies mijn tweeslachtige gevoelens @Han ten aanzien van dit soort gerechten Han. Toen was dat gangbaar, nu worden we gehinderd door kennis en dus schuldgevoelens. Mooie vervlechting van toen en nu.
@Mechtilde. Hartelijk dank. Het is inderdaad tweeslachtig.
Horror.
@Nele. Zo kun je het ook zien.
ik begrijp je gevoelens, overigens heb ik nu het gevoel dat er veel meer achter de schermen gebeurt, voor de consument onzichtbaar, maar daarom niet humaner
@José. Dat denk ik ook. Hartelijk dank, ook weer voor je overige gewaardeerde reacties.