Hij weet wat er achter ieder deurtje van het ouderwetse dressoir zit. En alles ruikt nog hetzelfde: naar meubelwas die ook nooit is veranderd.
Er zijn wat scheurtjes gekomen; ook in het eikenhout.
Wie hoort bij wie? Is hij onderdeel van de inboedel of andersom? Een vertrouwd gevoel of een saai bestaan?
‘Waar zit jij met je gedachten?’
‘O, nergens. Niets bijzonders.’
‘Hier, je koffie.’
Links op het schoteltje een koekje. Nooit rechts. Ze draagt het van kleur verschoten haar nog steeds hetzelfde. De groeven in haar gezicht worden steeds dieper. Haar vleselijke boedel verdient eerder het voorzetsel uit dan in.
Hij kijkt naar het gebarsten tegeltje: Een man weet pas wat hij mist als zij er niet meer is
In je eigen huis tot de inboedel behoren is het ergste nog niet, lijkt mij. Mooi de sfeer geschetst, Han.
@Ewald. Nou, ik voel mij toch echt geen onderdeel van de inboedel. Dank je.
Daar ben je nog te jong voor, Han.
@Ewald. Dank je!
Even nog een puntje zetten achter de tegel, Han.
Een dijk van een stukje. Top!
Ik hoor ook een beetje Sonneveld.
@Mien. Dank je. Achter een titel, opschrift, plaats je doorgaans geen punt.
Tja, Sonneveld. Misschien volgt er nog een ‘Ome Thijs’.
Mooie, weemoedige sfeer, past bij de herfst.
Oh, dit brengt weemoed bij mij op zeg. Mijn ome Thijs was een neef van Wim Sonneveld. Mijn oom leek er ook op en kon dezelfde bekken trekken. Mijn nicht heeft een heel leuk boekje over de familiegeschiedenis. Een gouden stuk erfenis. Daar kan geen inboedel tegenop.
@Levja. Dank je. Je reactie is een verhaaltje op zich. Leuk!
@Han:de overgang naar de tegeltjeswijsheid (van de Dijk?) snap ik niet helemaal. Verder mooie sfeerschets.
@Lisette. Ondanks de negatieve gedachten over zijn vrouw, realiseert de man zich wat hij heeft.
Wel als deze aan het einde van een zin komt. 😉
Hoeft niet schuingedrukt overigens. De punt.
@Mien. In dezen ga ik met je mee! Bedankt.