“Bij mij hebben ze de hele inboedel weggehaald.” Verschrikt kijk ik op uit mijn boek. De oude dame tegenover me kijkt tamelijk onbewogen. Ze klonk niet echt van streek… Ik twijfel of ik haar wel goed heb verstaan.
Nu ze mijn aandacht heeft, grijpt ze haar kans: “Alles d’ruit. De hele boel is weg. Helemaal leeg.”
Is ze dementerend? In shock? Ik reageer voorzichtig: “Dat is heftig. Maar u bent wel gewoon hierheen gekomen?”
“Ach meid, het is al jaren geleden. En het was natuurlijk alleen de kinderkamer. Die had ik toch niet meer nodig.”
Dan stapt mijn witgejaste gynaecoloog de wachtkamer in en roept mijn naam. Ik glimlach en sta op. Klaar om mijn eigen beroving te gaan plannen.
« Goede koffie biedt geen troost
Het oude dressoir »
« Goede koffie biedt geen troost Het oude dressoir »
Mensen
Beroving
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Odilia of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Goede koffie biedt geen troost Het oude dressoir »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Verrassend stukje, Odilia.
Deze wending zag ik niet aankomen, erg grappig -hoe anders dan de ingreep-!
Een stukje met diepgang.