De vochtblaasjes sprongen, ik omzwachtelde mijn handen en ik ging werken. Punt. Met drie kinderen en ééntje op komst waren centen geen overbodige luxe. Maar op de dag dat mijn verbanden begonnen te bloeden, moest ik toegeven dat ik op die manier onmogelijk verder kon blijven werken. Toen ik dit ging melden aan de overste kreeg ik een reactie die ik totaal niet verwachtte. De zusters maakten er een heel bal van. Ik was een heldin geworden die in hun ogen niets verkeerds meer kon doen.
Ze troonden me mee naar de kapel. Ondertussen kreeg ik een onsamenhangende spoedcursus over stigmata en in de uren die volgden overvielen ze me met hun aparte levensgeschiedenissen.
Ik zat vast. In een verhalengevangenis.
« Aan handen en voeten gebonden(5)
Aan handen en voeten gebonden(6) »
« Aan handen en voeten gebonden(5) Aan handen en voeten gebonden(6) »
Fictie, Mensen
Stigmata (3)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Aan handen en voeten gebonden(5) Aan handen en voeten gebonden(6) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Nele, wat een bijzondere wending in je drieluik, de zusters zijn meelevend in hart en nieren. Mooie laatste zin, die je als schrijver goed kunt uitbuiten toch!
@Mairie: dankje. 🙂 (Het zijn allemaal zeer rare zusters hoor…)
Nele, ik heb deze bijzondere serie met grote belangstelling gelezen, Een niet alledaags onderwerp zeer sterk neergezet.
Chapeau. ?
@nelededeyne, meetronen naar de kapel vind ik mooi. Maar ook het vastzitten in een verhalengevangenis. Mooi!
@Nele, hoe mooi!
@Dankjulliewel. (Ik heb nog drie delen… )
Nele: het wordt steeds gekker, leuke serie. Ik volg je.
2 gemiste woorden: begonnen te bloeden, en overvielen ze me met hun..
@Berdien: aangepast, bedankt voor je alerte blik. 🙂