Ik kan er niks aan doen, ik barst in tranen uit. Mijn dochter schrikt, maar voor ze iets kan zeggen gaat haar telefoon. ‘Hoi, pap. Ja, we zijn net in het huis. Schattig. Mam is helemaal ondersteboven van je lieve tekst.’
Vanmorgen heb ik hem gevraagd of hij vandaag alsjeblieft naar het nieuwe huis kon gaan. Nog twee muren in de huiskamer schilderen, dan is het verfwerk eindelijk klaar. Ik heb verder bijna alles alleen gedaan.
Nu staat mijn dochter te kijken naar de ‘schattige’ tekst die hij op de muur heeft gekalkt. Al schreef hij honderd liefdesverklaringen op de muur, wat heb ik daaraan? Nu moet ik alsnog die muur overschilderen. De tranen blijven stromen. Mijn dochter kijkt vertederd.
Wat een leuk verhaal, Inge. Ik zou de hp meer ontspanning gunnen zodat ze kan genieten van de romantiek (of een fanatieke klusman, maar die is vast nooit thuis)
Doet me erg denken aan het fantastische filmpje van de poëzieweek. Ondanks de tranen met plezier gelezen.
Leuk verhaal. En ja, zo gaat dat, zeker met zoveel goede wil… Ach
Dank Nel, Levja en o_verschreef!
Ik geloof niet dat ik dat filmpje ken Levja.
@Inge: Dit jaar werd de poëzie erg leuk aangekondigd. Met schrijf je gedicht op het behang als je net verhuisd bent, verras je gezin met een gedicht op het planbord en met je hoofd in de wolken, laat je spiegel spreken. Zie link:http://www.poezieweek.com/acti.....ichtendag/