Naakte voeten in het huilende gras
Paars gras dat nare dingen fluistert
Uit elkaar gebarsten schedel
En rondvliegende splinters van gedachten
Ergens in mijn ik is een woning
Waar mijn ik woont
Ik kan me niet meer vinden
Ik ben mij kwijt
Mijn stenen huis is een hellehonk
Gevaarlijke messen en brekende ruiten
Scherven die nog meer ongeluk brengen
Wie durft er nog naar binnen te kijken?
De gil en schreeuw vanuit zij die ik ben
Ongehoord lawaai dat niemand treft
Oren die niet luisteren
Een onherkenbare binnenstem die scheurt
Ik sta in de tuin te wachten
Tot ik weer in mezelf ben
Tot ik weer mezelf ben
Tot ik niet meer ben
Ik sta in de tuin te wachten
Oh oh oh! Sterk! Maar hoe reageren?
@o: Het komt zomaar tevoorschijn in al z’n luguberheid. Technische feedback?
Binnenste buiten. Mooi gedicht.
Prachtig. Verlies nooit je ik.