Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen, Po√ęzie

Buitenstaan

16 januari 2017 | 120w | Berdien Blaak | 2 |

Naakte voeten in het huilende gras
Paars gras dat nare dingen fluistert
Uit elkaar gebarsten schedel
En rondvliegende splinters van gedachten

Ergens in mijn ik is een woning
Waar mijn ik woont
Ik kan me niet meer vinden
Ik ben mij kwijt

Mijn stenen huis is een hellehonk
Gevaarlijke messen en brekende ruiten
Scherven die nog meer ongeluk brengen
Wie durft er nog naar binnen te kijken?

De gil en schreeuw vanuit zij die ik ben
Ongehoord lawaai dat niemand treft
Oren die niet luisteren
Een onherkenbare binnenstem die scheurt

Ik sta in de tuin te wachten
Tot ik weer in mezelf ben
Tot ik weer mezelf ben
Tot ik niet meer ben
Ik sta in de tuin te wachten

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »