Het is alsof ze Dokter Bibber speelt. Haar tong krult geconcentreerd om haar bovenlip en met een verbazingwekkende nauwkeurigheid loodst ze de Japanse eetstokjes door het gerecht. De vrouw hanteert het eetgerei als de scalpel van een hersenchirurg. Twee millimeter te ver naar links en de patiënt onder het blauwe laken kan nooit meer lopen. Twee millimeter te ver naar links met de chopsticks en… Het gebeurt. Koude rillingen trekken langs haar knokige ruggengraat en door de blouse met luipaardprint. Klamme handen. Wegdraaiende ogen. Ze opent haar mond en kokhalst: ‘Gadverdamme! Ik raakte zo’n vieze garnaal! Hoe vaak moet ik het je nou nog zeggen, Sjon? Ik hóu niet van eten! Weet je wat het is, eten? Een noodzakelijk kwaad!’
« ** Sterrenrestaurant
Duizend en één nacht »
« ** Sterrenrestaurant Duizend en één nacht »
Eten & drinken, Mensen
Noodzakelijk kwaad
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Stefan van Ewijk of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
-
Op 11 augustus 2011 om 12:01 zei Frank:
Japans is ook niet de meest geschikte keuken als je eigenlijk niet van eten houdt geloof ik 😛
-
Op 11 augustus 2011 om 12:35 zei Stefan van Ewijk:
Dat is waar. Al denk ik dat de dame in kwestie alleen maar blij wordt van friet en spaghetti bolognese zonder groente! 😉
Reageren
« ** Sterrenrestaurant Duizend en één nacht »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Stefan van Ewijk, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie