De koffie loopt langzaam door het filter
je hoort het straaltje dat stroomt
simpele behoeften worden snel bevredigd
terwijl de wind langs de ramen huilt
De moeder kamt het haar van het meisje
ze gaat zo mee naar juf Sanne van groep drie
nog even morst ze met chocolademelk
terwijl het geluid door de schoorsteen lacht
De vader pakt zijn fiets uit de schuur
doet zijn broodtrommel in de zijtas
loopt door het steegje en stapt dan op
ziet ineens een hoger licht schijnen
Het meisje, de vrouw, de man
zij leven op aarde en tussen de sterren
draaien mee in het omvattende heelal
eten samen pannenkoeken met honing
Buiten hun lichtcirkel valt de duisternis
met woorden tasten ze ernaar
Levja, zes maanden lente met zomerse speldenprikjes, gevolgd door zes maanden herfst met nu en dan een winterse dag. De zomer en de winter duren me beide te lang.
Lieve bespiegeling van hoe het leven kan gaan!
Je stukje straalt tederheid uit. Slot vind ik mooi.
@Ewald: je was wat verdwaald hier. 😉
@Levja, wat heet verdwaald! Maar je begrijpt dat dit thuishoort in de conversatie die wij gisteren hadden. Hoe het gebeurd is begrijp ik niet eens, want dit stukje van Jose heb ik niet eens gezien, laat staan gelezen. Te snel op e.e.a. gedrukt.
@Jose, excuses! Alsnog gelezen en je poëtisch stukje een welgemeend hartje toegedicht.
Ook ik had dit stukje gemist. Wellicht omdat er drie stukjes achter elkaar kwamen met nacht als begin in de titel. Meestal kijk ik even bij de kolom van alle stukjes van het weekthema en zag het stukje van José.
Kreeg een big smile (om het maar in goed Nederlands uit te drukken) om je reactie.
@Levja, als jouw naam niet bij mijn reactie had gestaan, had Jose gedacht dat ik een klap van de wieken van de molen te pakken had gehad 🙂
@Ewald: ook jij laat me nu schaterlachen. Heerlijk.
Mooi, vooral de laatste twee zinnen maken het af.
dank voor jullie reacties, gedicht was een poging alledaagse dingen en een diepere laag met elkaar te verbinden