Schrijf mee!
« »

Cultuur, Fictie, Natuur

God van de duisternis

18 oktober 2016 | 120w | Levja | 10 |

Erebos lacht in zijn vuistje. Het licht denkt hem te kunnen verdringen.
Met van die zweverige woorden dat liefde haar licht laat schijnen. Of, al is het nog zo zwaar, geef nooit de moed op. Hoe duister het ook in jezelf is, altijd is er ergens een lichtpuntje te vinden.
Van zulke kul houdt Erebos helemaal niet. Juist in de nacht voelt hij zich opperbest. Als de dichte nevels het duister omringen, volgt de diepe donkerte. Deze verhult dat hij zich min of meer in de onderwereld bevindt.
Eerst die midzomernacht. Zijn ogen doen nog zeer van al die zon. Nog even zijn de dagen ongeveer gelijk aan de nachten. Binnenkort is daar de langste nacht.
Erebos kan niet wachten.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

21 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »