‘Wie doet nou zoiets?’ vraag ik terwijl ik naar de keuken loop om mijn handen te wassen.
‘Wat is het?’ vraagt hij. Hij buigt zich over de kartonnen doos vol smurrie, ruikt eraan, maar kijkt wel uit dat hij het niet aanraakt. ‘Volgens mij ruik ik kaneel.’
‘Ik weet niet wat het is, maar het is smerig.’
‘Dit is belachelijk,’ zegt hij. ‘Dus iemand heeft dit prutje in een doos geplempt en aan jou geaddresseerd. Je moet ergens vijanden gemaakt hebben.’
‘Ik ben me van geen kwaad bewust.’
Mijn telefoon gaat. ‘Hoi!’ klinkt de stem van mijn neefje.
‘Hoi Bas. Wat ben je aan het doen?’
‘Ik eet appeltaart. Die hebben we gisteren gebakken. Heb je jouw stuk al gekregen?’
« Misericordia
Voor een vuist vol voordelige bandenkorrels »
« Misericordia Voor een vuist vol voordelige bandenkorrels »
Fictie, Mensen
Smeuïge post
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Misericordia Voor een vuist vol voordelige bandenkorrels »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat een leuke ontknoping, Inge.
Mooi verhaal!
@Inge: heerlijk verhaal. <3 I love it.
(Ik kreeg ooit eens een keer een 'taart' cadeau in een schoendoos, het was een soort broodpudding die rook naar… schoen. 🙂 )
Leuk verhaal, Inge.
Geweldig! Leuke ontknoping.
Dank allemaal!
Haha echt Nele? Dat klinkt onsmakelijk …
En zo krijgt You’ve got mail een heel ander begrip. Leuk stukje.