De ijle klanken van de muziek buitelen over elkaar heen. Tevergeefs probeer ik de afzonderlijke melodieën te volgen. Dan klinkt unisono: misericordia. Barmhartigheid, is er nog barmhartigheid? Ik word overvallen door heimwee naar wat was.
Ik kijk opzij en pak je hand. Jij wilde dat ik met je meeging. Je smeekte me onophoudelijk: ‘Doe het, juist nu.’ Ik staakte mijn verzet.
Het is koud in de kathedraal. Mijn hele lijf rilt. Jij lijkt geheel verzonken te zijn in de muziek. Ik knijp je. Heel even kijk je me aan. Je ogen glanzen en bemoedigend knik je me toe.
Stemmen smelten samen tot een hemelse harmonie. De mijne zal zich er nooit meer in mengen. Voortaan zal ik slechts toehoorder zijn.
@Nel. Heel mooi en gevoelig!
Dank je wel, Han.
@Nel, gevoelig inderdaad, met een dramatische ondertoon? Voor mij is het een onaf verhaal, ik zou graag meer weten over de keuzes die de dame gemaakt heeft, naar wat was, wat is en wat zal komen. Het stukje nodigt uit tot allerlei speculaties. 🙂
@Nele
Dank je wel voor he feedback
Inderdaad een dramatische ondertoon. Het verhaal was eerst langer en ik maakte het drama expliciet. Ik raakte toen de sfeer kwijt en heb het ingekort. Nu laat ik de invulliing over aan de lezer en geef ik slechts hints. Misschien inderdaad te weinig.
Mooi en gevoelig stukje, Nel! Er zit een groot drama achter, dat is te voelen. <3
Vraagt om een langer verhaal …
Dank je wel, Marlies.
Dat klopt, Levja, ik ben ermee bezig.