Ook al doe je nog zo je best, iedereen heeft een grens. Voor mij was die vandaag bereikt. Nadat ik een vinger in mijn neus, een pen in mijn oog en beten in mijn oor had doorstaan – waarschuwen mocht helaas niet baten – heb ik de tweeling voor het eerst serieus terechtgewezen. En dat had ik beter niet kunnen doen. Ma en pa gingen door het lint. Maar ze waren niet kwaad op de tweeling, nee. Ze moesten mij hebben.
Ma stond hysterisch te schreeuwen (waardoor de baby ook weer een keel opzette) en vervolgens heb ik de vuisten en voeten van pa van dichtbij leren kennen. Zoals het hoort heb ik om vergeving gevraagd. Maar niet gekregen.
Wat een hondenleven.
« In den beginne
Hondenleven IV »
« In den beginne Hondenleven IV »
Column, Maatschappij
Hondenleven III
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« In den beginne Hondenleven IV »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Weer een verdiend hartje voor je hondje, Sanne. Een kleinigheidje: ’terechtgewezen’ is één woord.
Dank Ewald. Het arme dier maakt wat mee. Ik ga eens uitzoeken hoe ik verbeteringen aangebracht kan krijgen (of hoe ik veelschrijver word). Bedankt voor de tip.
Sanne, binnenkort word je door Frank waarschijnlijk automatisch tot veelschrijver gepromoveerd. Meestal als je zo’n 15 stukjes hebt geschreven. Jij zal daar zo’n beetje aan zitten ondertussen.
Nou, bij deze dan 😉
Zo zie je maar, Sanne. Frank is razendsnel en immer goed geluimd!
Woohoo, dank allebei 🙂
En weer gaat mijn <3 uit naar de hond
Ach, het arme dier. <3
Aaah.