Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij

Hondenleven III

20 februari 2016 | 120w | Sanne van Zijl | 5 |

Ook al doe je nog zo je best, iedereen heeft een grens. Voor mij was die vandaag bereikt. Nadat ik een vinger in mijn neus, een pen in mijn oog en beten in mijn oor had doorstaan – waarschuwen mocht helaas niet baten – heb ik de tweeling voor het eerst serieus terechtgewezen. En dat had ik beter niet kunnen doen. Ma en pa gingen door het lint. Maar ze waren niet kwaad op de tweeling, nee. Ze moesten mij hebben.
Ma stond hysterisch te schreeuwen (waardoor de baby ook weer een keel opzette) en vervolgens heb ik de vuisten en voeten van pa van dichtbij leren kennen. Zoals het hoort heb ik om vergeving gevraagd. Maar niet gekregen.
Wat een hondenleven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »