Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij

Hondenleven IV

20 februari 2016 | 120w | Sanne van Zijl | 6 |

Weggebracht, zonder wederhoor veroordeeld en opgesloten. Mijn buren zijn luidruchtig en mijn cel steriel. Mijn oor klopt en mijn ogen prikken. Huilen doe ik niet, en niemand zal mij horen jammeren. Maar ik mis mijn gezin, en het enige huis dat ik ooit gekend heb. Is dit nu heimwee? Ik zou er alles voor over hebben om die deugnieten nog een keer te zien. Met ze ravotten en spelen met een bal. Ik zou de baby een knuffel willen geven. Wandelen met pa en ma. Maar ik ben bang dat ik op een doodlopende weg zit. Mijn cipiers laten af en toe woorden als agressief, oud en kansloos vallen. Ik heb levenslang, en weinig kans op parool.
Wat een hondenleven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »