Weggebracht, zonder wederhoor veroordeeld en opgesloten. Mijn buren zijn luidruchtig en mijn cel steriel. Mijn oor klopt en mijn ogen prikken. Huilen doe ik niet, en niemand zal mij horen jammeren. Maar ik mis mijn gezin, en het enige huis dat ik ooit gekend heb. Is dit nu heimwee? Ik zou er alles voor over hebben om die deugnieten nog een keer te zien. Met ze ravotten en spelen met een bal. Ik zou de baby een knuffel willen geven. Wandelen met pa en ma. Maar ik ben bang dat ik op een doodlopende weg zit. Mijn cipiers laten af en toe woorden als agressief, oud en kansloos vallen. Ik heb levenslang, en weinig kans op parool.
Wat een hondenleven.
« Hondenleven III
Overgenomen »
« Hondenleven III Overgenomen »
Column, Maatschappij
Hondenleven IV
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Hondenleven III Overgenomen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Met excuus, ik had deze morgen pas willen publiceren maar drukte per abuis op publiceren in plaats van bijwerken …
Tekenend voor je enthousiasme! Wat de inhoud betreft: ik was er al bang voor… <3
Nu tranen voor de hond. Maar niettemin mijn <3
Arm, arm dier, maar ik verwachtte dit al van die mensen. Triest, maar een <3 voor jou.
Sanne, wat een ‘leuke’ serie, ook al loopt het triest af met de hond.
Hartje dik verdiend!
Sanne, ook al is het een verhaaltje, de werkelijkheid is soms ook een verhaaltje… Maar dan waar gebeurd! Mooi hoor.
Dank Ewald, Levja, Marlies, Nel en Han.
Het leven gaat vaak niet over rozen, ook niet voor viervoeters.
@ Sanne Aristoteles zei heel lang geleden al: “De mens is een met rede en spraak begiftigd dier.” Vaak zou je het niet zeggen.
Ah neee.