Na al die jaren was ze niets, maar dan ook niets veranderd. Ze leek exact op het beeld dat hij altijd in een hoek van zijn herinneringen met zich mee droeg.
Hij herinnerde zich alsof het gisteren was, hoe ze hem als een marionet aan het lijntje had gehouden, verblind door haar schoonheid en haar zoete woorden. Hoe ze hem koudweg gebruikt had voor haar intriges en hem uiteindelijk als een baksteen liet vallen.
En nu liep ze op hem toe, met dezelfde zelfverzekerde stap en dezelfde uitdagende blik. Heel even las hij haar gedachten.
Zij: “Lang geleden, hoe is het met je? Wil je me een dienst bewijzen?’
Hij, even koudweg als zij ooit was: “Ken ik u, mevrouw?’
« De bekers van La Casserole
Vaarwel Glenn »
« De bekers van La Casserole Vaarwel Glenn »
Column, Liefde, Mensen
De ezel en de steen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Benny Bielen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« De bekers van La Casserole Vaarwel Glenn »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Geweldig verhaal met een zeer goed gekozen titel.
<3