Mijn naam is Henk-med. Geboren in Holms, getrouwd met Ingrid-asjan. We hadden vier kinderen. Twee zijn dood gebombardeerd. Assads geheime dienst zocht mij. Ingrid wilde dat ik naar Europa vluchtte. Het was een verschrikkelijke reis. Natuurlijk ben ik dankbaar dat ik hier mag zijn. Maar ik vrees voor het leven van mijn gezin in Syria. Mijn Vaderland is een Hel.
Ik heb de brief gelezen van Meneer Dijkhoff. Die maakt mij somber. Hoelang moet ik dankbaar blijven? Ik leef, maar mag niet werken. De komende jaren zal ik in deze Zeelandhallen wonen. Mijn gezin zie ik waarschijnlijk nooit terug. Ik deel nu rozen uit op NS-station Goes. Sommige Nederlanders willen geen bloemen van ons, Ingrid-asjan. Moeten wij hier willen aarden?
« Uitstel van het referendum
NAH gesprek »
« Uitstel van het referendum NAH gesprek »
Maatschappij
Ontheemd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Rob van Bedaf of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Uitstel van het referendum NAH gesprek »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Laatste stukje van vierluik Vluchtelingenvraagstuk.
Het komt binnen.