‘En dames, heeft u lekker gelopen?’ vroeg de ober.
‘Heerlijk. Dank u. Behalve dat buitje aan het begin, was het heerlijk,’ antwoordde de vrouw links van hem.
Haar vriendinnen knikten instemmend.
Hij had haar direct als de leidster van het groepje herkend. Hij wist zoiets instinctief. Goed contact met de leider en je hield de vaart erin. Deze week was dat nodig.
‘Nemen we ook een voorgerecht?’ vroeg de leidster.
De andere dames knikten opnieuw.
Hij zuchtte.
‘Wat is het Vierdaagse soepje?’ vroeg ze nu.
Ze wees naar het schoolbord.
‘Pompoensoep mevrouw. Die is spijtig genoeg al op. Het weekmenu bevat groentesoep, ook met pompoen.’
Hij liet zich niet foppen door deze leidster. Aan het weekmenu zou hij ze krijgen.


Pompoen! Goed idee.
Ik mis een scherp randje.
Dit is een vlakke etappe.
Rob.
Hoi Rob,
Ja, ik kon niet echt geïnspireerd raken door dit themawoord. Zag ook niet zoveel in die standaard hevige emoties oproepende falende hartpompen, want er is altijd wel iemand in de nabijheid *snif* die dit ook had en zo *snotter* …
Een rustweek was misschien beter op zijn plaats geweest … 🙂
Hoi Water,
ik denk dat menig stukjesschrijver zich geweld aan doet met die Themawoord-tunnelvisie.
Schrijf anders gewoon een ‘vrij’ stukkie!
Groet,
Rob.
120w.nl is voor mij de ideale ‘appetizer’ om het schrijfbrein te activeren. De laagdrempeligheid van de site en toch ook de thema’s helpen daar aan mee.
Ik ga nu weer snel verder met dat hele lange verhaal, zo lang dat het wel eens een heel boek zou kunnen worden. Inderdaad, het andere eind van het spectrum…
Mee eens. Een leuke aanloop naar iets, maar dat zit er niet aan vast 🙂