Je wordt oud. En klein. Elke keer dat ik je zie, lijk je weer wat kleiner. Bijna tweeëntachtig en je zal zeggen: bijna veertig jaar gestraft. Nooit heb je de dood van papa verwerkt. Al die tijd bleef je alleen: officieel ‘omwille van de kinderen’, maar eigenlijk mokkend, onverbiddelijk, verbitterd.
Heb je enig idee hoe jouw kinderen zich hier bij voelen? Hebben zij ook niet hun papa verloren op hetzelfde moment? Hebben zij daar om gevraagd? Veertig jaar: al even lang draag ik de blauwe plekken van dit onuitgesproken verwijt op mijn ziel. Het is een pijn die nooit weg zal gaan, zelfs als jijzelf er niet meer zal zijn. En toch, ondanks dit alles: ik hou van je, mama.
« Voetstappen op de trap
Boven elk tegenlicht verheven »
« Voetstappen op de trap Boven elk tegenlicht verheven »
Familie, Mensen
Mama
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Benny Bielen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Voetstappen op de trap Boven elk tegenlicht verheven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Veronderstel even dat jou hetzelfde zou overkomen zijn?