Schrijf mee!
« »

Familie, Mensen

Mama

6 april 2014 | 120w | Benny Bielen | 5 |

Je wordt oud. En klein. Elke keer dat ik je zie, lijk je weer wat kleiner. Bijna tweeĆ«ntachtig en je zal zeggen: bijna veertig jaar gestraft. Nooit heb je de dood van papa verwerkt. Al die tijd bleef je alleen: officieel ‘omwille van de kinderen’, maar eigenlijk mokkend, onverbiddelijk, verbitterd.
Heb je enig idee hoe jouw kinderen zich hier bij voelen? Hebben zij ook niet hun papa verloren op hetzelfde moment? Hebben zij daar om gevraagd? Veertig jaar: al even lang draag ik de blauwe plekken van dit onuitgesproken verwijt op mijn ziel. Het is een pijn die nooit weg zal gaan, zelfs als jijzelf er niet meer zal zijn. En toch, ondanks dit alles: ik hou van je, mama.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Benny Bielen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »