Mamma en ik zien hem vaak lopen, de man die altijd met zijn hoofd schudt. Een zenuwtrek, volgens mamma.
Nu sta ik ineens tegenover hem bij mijn vriendje Sam thuis; hij is Sams opa. Ik kijk naar de grond, want ik mag niet staren. Wel vraag ik: ‘Waarom schudt u steeds nee?’
‘Lang geleden was ik met mijn vriend aan het bergbeklimmen. Opeens gleed hij uit. Het touw brak en hij viel met een harde schreeuw in het diepe ravijn. Morsdood. Nog steeds probeer ik het geluid van die schreeuw uit mijn hoofd te schudden.’
‘Pa!’ We schrikken als Sams moeder binnenkomt. ‘Dat is geen verhaal voor kinderen.’
Ik zie dat Sams mond open staat. Alsof hij schreeuwt zonder geluid.
@Inge, goed verhaal <3 waardig
Huiveringwekkend. Vooral de laatste zin vind ik heel bijzonder! <3
@Inge, apart verhaal, daardoor heel geloofwaardig. Leuk!
@Inge Goed geschreven.
Een verhaal of een film, waarin iemand het ravijn instort…ook nu bezorgt het me weer kippenvel en buikpijn. Goed geschreven.
Dankjewel allemaal! 🙂
<3
@Lousje Dank je voor het hartje en de tweet 🙂