‘Poeh…’
‘Wat?’
‘Ik ben blij dat ik weer thuis ben. M’n rug. Dat lage zitten. Is er nog wat te eten?’
‘Dat hebben we toch net gedaan?’
‘Ik kreeg geen hap door mijn keel. Je had die uitnodiging ook niet aan moeten nemen.’
‘Wie zegt altijd “goh buurman, wat ruikt het hier lekker”?
‘Ja, uit beleefdheid. En dat is het enige dat hij verstaat. Dat gezicht van hem, toen ik zijn vrouw een hand wilde geven…’
‘’s Lands wijs, ‘s lands eer.’
‘In mijn eigen land? Van bestek hebben ze nooit gehoord. Vies, dat gegraai uit één schaal als enig eetgerei. En dat met die getatoeëerde vingers.’
‘Wat ga je doen?’
‘Haring schoonmaken. Jij ook?’
‘Was wel eerst je handen.’
« De heer Vreeswijk – moeilijk te peilen
Dat lust ik wel »
« De heer Vreeswijk – moeilijk te peilen Dat lust ik wel »
Communicatie, Cultuur, Eten & drinken, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
’s Lands wijs, ’s lands eer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De heer Vreeswijk – moeilijk te peilen Dat lust ik wel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Van de gastvrijheid van de buurman kan hp wel wat opsteken…
Met de informatie die je geeft ontstaat er bij mij een duidelijk beeld, zonder dat je het woordelijk benoemt.
Alice. Ja, je moet niet te veel vertellen.