Je gaat het alleen-zijn ontwennen en daar moet je toch voor uitkijken. Ik sta een uurtje eerder op, want ik wil natuurlijk wel gewassen en geschoren zijn als ze komt. Oud is niet onverzorgd.
Voor het raam kijk ik naar haar uit en haal nog even een stofdoek over de vensterbank. Gezogen heb ik de vorige avond nog. Je kunt een vrouw toch niet dat zware werk laten doen?
Met de kersttijd was ze er een week niet. Logisch, haar kind had vakantie, dat gaat voor. Toch stond ik die woensdagochtend weer voor het raam, twee kopjes en twee gevulde koeken op tafel…
Zonderling ben ik niet, maar ik moet ermee stoppen, anders ga ik er te veel aan wennen.
« Verdwenen
Net als iedereen »
« Verdwenen Net als iedereen »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Twee kopjes
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Verdwenen Net als iedereen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat kan er mis zijn met het wennen aan gezelschap, of zou het zelfbescherming zijn?
Alice. Juist de angst om weer alleen te zijn.
Ah, bindingsangst. Dat was mij ook niet in 1 keer duidelijk.
Hier komt morgen ook iemand langs dus ga ook eerst stofzuigen enzo. 😉
Lousjekoesje. Nee, geen bindingsangst. Angst om weer alleen te zijn, en dan kun je het alleen-zijn maar beter niet ontwennen.