Ik was het zat om een zonderling te zijn. Raar aangekeken te worden. Anderen begrijpen elkaar wel. Dat lijkt me zoveel makkelijker.
Dus ik heb gekeken hoe anderen zich kleden, hoe ze praten, wat ze doen. Nu kijk ik dezelfde tv-programma’s als iedereen. Ik ga naar dezelfde winkels. Sloof me uit in dezelfde sportschool. Een groepje vriendinnen heeft me mee uit gevraagd. Het is me in no-time gelukt om precies zo te zijn als iedereen die ik benijd.
Het is een bijzondere avond. Aan het begin ben ik jaloers op hun gelukkige leventjes. Aan het eind van de avond blijkt hoe hun geluk een flinterdun uiterlijk laagje is. Ik raad ze aan wat meer zichzelf te zijn en stap op.
Leuk stuk maar echt spannend is het niet, het wordt wél super interessant als de ik-figuur een transgender blijkt te zijn…Grt
Transgender of niet: toch weer dat gras wat groener (of kunstiger) lijkt te zijn.
Heerlijk om er zo achter te komen dat er niets mis is met jezelf zijn. Gek dat we dat (m.n. op jonge leeftijd) minder makkelijk aannemen dan dat we met de meute meelopen.
Goed beschreven.
Tja, het was en is eten of gegeten worden. Anders word je gepest.
Ik zou het zo graag anders willen zien. Dat je jezelf mag en kan zijn. Iedereen, overal. Ok, meerdere versies van jezelf, dan. Er zij grenzen in normen en waarden per situatie. Het begint bij de opvoeding en onderwijs.
@Inge: mooi stukje, goede observaties van de buitenkant. Voor mij is er geen spanning met een transgender nodig.
Dank allen! @Luc Ik snap wel wat je bedoelt. Ik denk dat 120 woorden iets te kort was voor dit verhaal. Waar jouw transgender idee vandaan komt weet ik niet, dat had ik niet in gedachten.
Bedankt Alice, Lousje en Lisette. Ja, fijn als iedereen zichzelf kan en durft te zijn.