Tijdens ons huwelijk waren we met van alles bezig waaraan we toen en later niets hadden: sparen voor later, studie van de kinderen…
De kinderwens werd niet vervuld en de hond overleed. We hoefden niet op de dood te wachten totdat de scheiding intrad, om later herenigd te worden te worden onder het gezamenlijke grafmonument: ‘Hier hebben we jaren op gewacht, wie weet rusten we wel zacht.’ Dat opschrift leek ons wel wat. Leven voor je dood als doel, is net zo nutteloos als de tijd waar je doorheen moet. En daarna kun je er onmogelijk spijt van hebben.
‘Een gezamenlijke schuld’, de vraag was voor de rechter snel beantwoord. Ik kan rustig zeggen dat we het goed hebben gedaan.
« Theo, Tijl en het klusje
Grafmonumentmoment »
« Theo, Tijl en het klusje Grafmonumentmoment »
Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Leven voor de dood
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Theo, Tijl en het klusje Grafmonumentmoment »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties