BAM! Een ‘Willy van een euro’ rechtsboven. Likken hoeft niet meer.
Als ik thuiskom zit de brief natuurlijk nog in mijn binnenzak. Geeft niet, het is mooi weer. Ook al hoor ik mijn brief in de holle brievenbus vallen, toch tikken mijn vingers tegen de lamelletjes aan ter controle of de brief wel is geland.
Nog nooit is een brief van mij niet aangekomen. Ik visualiseer de reis van lichting, sortering, treinreis tot bezorging door een oude postbode. Een ouderwets, maar beslist geen abstract beeld: een uniform dat een stomerijtje kan gebruiken, PTT op de revers en niet te vergeten de pet. Hij loopt de gesteunzoolde route naar zijn pensioen zonder tussenweg: aardig of nors.
Antwoord graag per kerende post.
Han: mijn postbode houdt ook van Vlieland. In vroeger straatbeeld was er de melkboer die al rammelend de straat door kart en de lompenboer met het luidkeelse ‘Lompe!’ Vaag herinner ik ook de groenteboer. Van later tijd is de vrijwillige vrachtwagen voor het oudpapier, ook die is al weer uit beeld. De buurvrouw krijgt vaak bezoek van bezorgbusjes, maar ze is nooit huis.
Leuk om te lezen nadat ik bijna mijn eigen gewicht aan post in mijn wijk heb bezorgd. Eerst dwars door de regen en toen in de stralende zon.
Ik heb hier ook ver voordat ik zelf postbezorger werd een verhaaltje over een postbode geplaatst, haha.
@Berdien. Vroeger kwamen er allerlei mensen aan de deur. Wat dacht je van de schillenboer.
@Lousjekoesje. Dan had je vast een vooruitziende blik. Een mooi, maar zwaar beroep.
@Han. Mooi!
@Arjan. Dank je wel.