De literaire weg is er moeilijk te vinden; ze willen ook dat je zoekt. Maar daar staat het toch, op de plank met vergeten boeken. Hij gaat er maar eens bij zitten. Het kaft met de kleine foto vertoont minder kreukels dan zijn ouder wordende gedachten en hij droeg nog geen bril – hij voelt ‘ns aan zijn gezicht en slaat bladzijde 10 op. Het lint liep toen vast door de illusionaire ideeën waaraan hij toen te veel letters in hun utopische samenhang spendeerde.
‘Kunt u het vinden? U zit hier al een tijd.’
Verschrikt kijkt hij op. ‘Ja, mevrouw, ik heb het gevonden, ziet u wel? Ik ben het’ – hij zet zijn bril af.
‘Maar wie bent u dan, meneer?’


@Han. Dit is een ZKV dat ik persoonlijk goed kan waarderen en ook nog eens stijlvol verwoord vind. Ik weet dat de actualiteit een belangrijke bron van inspiratie voor je is. De reden dat ik het niet erg op actualiteit en daaraan verwante opiniestukjes heb, is vooral de beperkte houdbaarheidsdatum ervan. Dat een opiniestukje goed geschreven kan zijn en gewaardeerd wordt, vind ik dan weer een andere kwestie.
Je ZKV ‘Vergeten boek’ kan over 10, 50 of 100 jaar door iemand worden gelezen en dan heeft het (vrijwel) niets aan actualiteit ingeboet.
Ik heb overigens ergens nog het boek liggen ‘Zeg mijn lezers dat ik doorschrijf. Portretten van vergeten schrijvers.’
Hopelijk vind je mijn reactie van 120W niet te lang 😉
Cesar. Dank je wel. Ik schrijf veel columns, onder andere op Metro, en columns zijn snel gedateerd. Mijn korte verhalen gaan veelal over de gewone man of vrouw, zoals in mijn verhalenbundel. Met de nodige melancholie, nostalgie, emotie, humor et cetera. En dat is niet altijd actueel.