Het zeepdoosje was roestig. Zeepresten, vocht en een eeuw tijd hadden hun werk gedaan.
Toch was de antiquair direct enthousiast.
‘Mijnheer, mevrouw. Dit zien we niet zo vaak, Hermit Soap-zeepdoosjes. Hoe bent u daar toch aan gekomen?’
‘Nou, het gebruikelijke, toch. Erfenis. Van mijn onlangs overleden oudoom. Tussen allerlei andere Hermit Soap-spullen,’ zei de man.
‘Oh echt? Wat nog meer?’
‘Reclameposters met een monnik erop. Ook van Hermit Soap. Zijn schoonvader had ze ontworpen, begreep ik.’
‘Heeft u die nog, die posters?’
‘Nee, direct oud papier,’ zei de vrouw. ‘Wat moet je ermee, toch?’
‘Niet zo wijs, want dit zeepdoosje is een euro of 100 waard, maar die posters doen zo het twintigvoudige.’
‘Nee! Minstens 30 lagen er.’
‘Sorry, schat.’


De beste schrijfwensen voor 2024.
De poster – https://geheugen.delpher.nl/nl/geheugen/view/hermit-soap-donzig-schuim-quot-zeep-wijzen-quot–hermit-soap?coll=ngvn&maxperpage=36&page=1&query=Zeep+der+wijzen&identifier=RA01%3A30051001556189
Reclame – https://historiek.net/de-zeep-der-wijzen/49258/
Die kunst kende ik niet. Leuk om te lezen. Ik kijk wel graag naar Tussen kunst en kitsch.
Het is zelfs zo oud dat ik het niet ken! Echter…de Echo las ik elke week!