Zij doet de deur dicht, daar zijn geen woorden voor. Zo hard. Ze kan het niet meer aan. Spanning ten top. Memphis legt aan. Paal! De bal springt voor rechtervoet van weldoener Xavi. Goal! Op de Oranje-tribune de handen omhoog. Ik spring uit mijn stoel en ga van links naar rechts en van rechts naar links, val om, sta op. Rust. Dit gaat de goede kant op. Ik neem nog een biertje.
De deur gaat open. 1-0? Yep, 1-0 … Xavi. Zij neemt weer plaats op de bank. Haar gezicht bijna zo ros als haar krullen. De paprikachips vliegen naar binnen; vermalen krakerig tussen haar tanden. Tweede helft begint. Een hele lange. Het blijft 1-0. Nederland door. Fucking hell! Vrouwtje boos.

Jammer van het f-woord en dat de vrouw weer niks van voetbal wil weten. Halve punt aftrek.
Ik ben voor Verbruggen, Weghorst, Xavi en Gakpo. Allemaal van PSV? Maar ja, die haarband van Mempis is wel makkelijker te maken dan die vlechtjes. Misschien zelfs met wc-papier. Dan schrijf ik er 9 ipv 10 op. (Niet spieken, wie is 9?) Kinderen mogen opblijven. Ik kijk waarschijnlijk weer alleen de 1e helft en hoor het wel aan gejuich en vuvuzela’s. Ik denk dat 2-1 wordt met penalties. Iedereen moe morgen.
Ik wens iedereen veel kijkplezier.
Lousjekoesje je snapt het niet. De dame in kwestie is een Engelse dame. Rosse krullen. Fuck it. Hint, hint.
Je reactie is een beetje self fullfilling.
What do you mean, Mien? Met de laatste zin?
Je roept het over jezelf heen.