Jaap gaat zitten: ‘Hier hadden wij er vier van thuis.’
Voor ‘maar’ tweehonderd euro kan hij een deeltje van zijn jeugd terugkopen. ‘Jugendstil, meneer.’ Als die antiquair dat niet had gezegd, had ik ‘m misschien geloofd.
‘We waren met z’n vijven. Ik was de jongste en moest op de grond zitten…
Toen we trouwden, maakten we – driehoog-achter – een leefkuil met zitzakken. Alles oranje en bruin. Die ouwe van me kwam er haast niet meer uit.’
Jaap staat weer op: ‘Wat moet ik er eigenlijk mee? Dat kreng doet pijn aan mijn toges en is instabiel – Jugendstil… over mijn jeugd kan ik beter zwijgen. Laat u maar, soms moet je ergens niet te lang bij stilstaan, dan blijf je ermee zitten.’
« Jugendstilte bij oude port en stilton
Jugendstilettohak gezet »
« Jugendstilte bij oude port en stilton Jugendstilettohak gezet »
Communicatie, Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Jaap – ‘laat maar zitten’
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Jugendstilte bij oude port en stilton Jugendstilettohak gezet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han: mooie filosofische slotzin.
Lisette. Hartelijk dank en leuk dat jij dat wel ziet!