Heimwee naar wat ooit jong was, zo beziet een oude man met baard zijn omgeving. Groene weiden, zonnige bergen, schapen, koeien en een berg vagebonden die het landschap durchqweren. Hij luistert naar Jugendstilte en zipt wat aan zijn oude port, brokkelt voorzichtig de stilton uit elkaar en knijpt met een stukje stokbrood wat stukjes stilton van het bord. Het leven is verrukkelijk. De port schiet onder de warme zon linea recta naar de top in zijn hoofd, het stokbrood en de kaas zinken af naar de maag. Er volgt een kleine oprisping, een boertje zo u wil. De oude man haalt een roodbonte boerenzakdoek tevoorschijn en veegt wat tranen weg. Hij kan zijn geluk niet op. Versterven vermag hij nu.

Wat leuk je weer te lezen Mien! Deze 120w vind ik een mooi plaatje van de man, zijn portje en zijn brood.
Dankjewel Alice. Vandaag ook weer op Schrijven Online. Pas ontdekt. 😉
Deze week andere dingen aan mijn hoofd met twee uitvaarten. Geen inspiratie, maar toch wil ik even van me laten horen. Grt
Sterkte Luc.
@Mien: mooie sfeerschets, leuk woord ook: Jugenstilte. Waarom ‘durchqweren’ gebruikt eigenlijk?
Gewoon een mooi woord … en als je soms de wandelaars ziet zwoegen, ploeteren in de hete zon, stromende regen, winterse kou, in voor de juiste gelegenheid passende en vaak ook vloekende kledij … dan schiet mij dat ene woord meteen te binnen … durchqweren … moeten en zullen ze.