‘We hadden er niets te zoeken dus ik ook niet, maar ik heb wel mijn eigen Adinda daar gevonden.’
Max Havelaar, bovenaan mijn boekenlijst als verplicht te lezen boek. Het bekendste verhaal daaruit is ‘Saïdjah en Adinda’, een liefdesgeschiedenis van een onderdrukte Javaanse jongen, met een noodlottig einde.
Maar Harry is geen Javaan, niet onderdrukt en heeft dat zelf ook niet persoonlijk gedaan, vindt hij: “Het leger verplichtte mij dat.”
Harry kwam weer terug, senang met zijn ‘Adinda’. Hun kinderen zijn mooi, halfbloedjes als je ze zo tegenwoordig nog mag noemen. Het noodlot kan ook weleens in goede zin toeslaan.
Ik heb niets met Max Havelaar, misschien wel omdat het te verhalend is en het verplicht was om te lezen.


Hetgeen ik Harry en alle mensen graag zou aanraden, is om het Verhaal van Nederland te volgen. Er zijn podcasts van en ook podwalks.
En nee, ik heb die Engelse namen niet verzonnen.
Ik heb de uitzendingen wel gevolgd.
Welke Engelse namen?
Podcast is samengesteld uit iPod en broadcast. Zie ik onderhand als een Nederlands woord en je wordt ermee doodgegooid. De serie heb ik grotendeels gezien en is interessant. Maar heeft niets te maken met Harry uit mijn stukje, die veel heeft meegemaakt.