‘Rodekool uit een potje?’
Een vrouw kijkt mij aan alsof ik niet goed bij mijn hoofd ben.
‘Rodekool is niet duur. Of weet je niet hoe je die moet koken?’
‘Jazeker,’ zeg ik. ‘Lang, kost veel gas.’
‘Gisteren was ik op het kerkhof. Mijn broer is eind 2019 ertussenuit gemuisd. Net voor corona. En dat gedoe met dat gas hoeft hij ook niet mee te maken, dacht ik. Ik schrok ervan. Dat krijg je met dat negatieve Haagse uitvaagsel dat uit hun nek lult. “Het leven is een pijp kaneel, eenieder zuigt eraan en krijgt een ongelijk deel.”
Ik doe zuinig met azijn, krijg je een zuur gezicht van. Niet met suiker, heb ik toch al. Vergeet het kaneelstokje niet.’
« Dagdroom
Platero en ik: Ode in de tuin »
« Dagdroom Platero en ik: Ode in de tuin »
Communicatie, Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen, Politiek
Rodekool
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Dagdroom Platero en ik: Ode in de tuin »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Verdrietig als het over je eigen broer gaat.
De opmerking ‘ik heb zelf al suiker’ hoor ik elke keer van mijn tante.
Tja, door de stijgende kosten van van alles en nog wat, in het bijzonder de energie en het gas, gaan we anders tegen de ‘gewone’ dingen aankijken en gaat het ‘we doen dit zo, want zo doen we dit al jaren!’ minder vaak op. Misschien brengt het ons -uiteindelijk- iets waar we mee verder kunnen.
Lousjekoesje, gelukkig is het fictie.
Alice, ik heb de gewone dingen altijd al als iets speciaals gezien. Voor de rest: die gasprijs moet gewoon omlaag.
Eens