Ze zeggen dat mijn tuin verwilderd is, Platero, net zoals mijn haren.
Ze zeggen dat Martha zich zou schamen mocht ze de tuin zo zien.
Weten zij dan niet dat deze tuin net een ode is aan Martha?
Dat ik elk jaar bij het verliezen van de bladeren lukraak snoei, omdat ik er geen verstand van heb, maar dat ik naar jouw goedkeuring streef, Platero, omdat jij het Martha zo vaak hebt zien doen.
Daar, die haag: slordig en oneffen geschoren en zie ginds, de struiken waar vlinders graag op zitten, bruusk ontdaan van hun dikke takken – hopelijk geen vitale.
Daarom is deze tuin een ode aan Martha: omdat ik verloren ben zonder haar en niet alleen in de tuin.


Zielig.
Ja inderdaad, verdrietig
@Herve: Platero, iets van een Spaanse schrijver? Hoe dan ook, een droef stemmend stukje.
Ik schrijf een Platero-cyclus als eerbetoon aan Juan Ramón Jiménez.